زشت ترین خودروهای روباز قرن بیست ویک، از رنو تا نیسان مورانو

خودروهای روباز یا کروکی همواره با حس آزادی و رانندگی پرنشاط گره خورده‌اند؛ درواقع در اوایل پیدایش صنعت خودرو بیشتر محصولات از همین سبک بدنه بهره می‌بردند تا اینکه در دهه ۱۹۲۰ بدنه اتاق‌بسته به استاندارد اصلی تبدیل شد. با وجود معرفی مدل‌های به‌یادماندنی و جاودانه در قرن ۲۱، خودروسازان گاهی با ارائه طرح‌های ناهماهنگ و عجیب، زشت‌ترین کروک‌های تاریخ را روانه بازار کردند که در ادامه با پنج نمونه شاخص آن‌ها آشنا می‌شویم.

نیسان در سال ۲۰۰۲ از نسل سوم هاچ‌بک شهری و اقتصادی میکرا پرده برداشت. سه سال بعد و در سال ۲۰۰۵، این شرکت تصمیم گرفت پس از تجربه محدود سیلویای واریتا، نخستین مدل کروکی خود با سقف سخت جمع‌شونده را با نام C+C معرفی کند تا هیجان بیشتری به این خانواده تزریق شود. اگرچه سقف فلزی جمع‌شونده کاربرد خودرو را برای تمام فصول سال رشد می‌داد اما تلفیق این ساختار با چهره تخم‌مرغی میکرا، فاجعه‌ای در طراحی به بار آورد. دگرگونی‌ها لازم برای جا دادن سقف در صندوق عقب، تناسبات بدنه را مفصلاً برهم زد. از مجموع یک میلیون دستگاه نسل سوم میکرا، تنها حدود ۳۱ هزار دستگاه از نسخه جدید C+C به ارائه رسید و چهره عجیبش مانع موفقیت آن در بازار شد.

کرایسلر در سال ۲۰۰۰ با عرضه هاچ‌بک PT کروزر و الهام از هات‌رادهای دهه ۳۰ میلادی توجهات زیادی را جلب کرد اما عرضه ادیشن کروکی این خودرو با سقف پارچه‌ای در نمایشگاه دیترویت ۲۰۰۴، ناامیدی بزرگی برای علاقه‌مندان بود. مهندسان کرایسلر برای حفظ استحکام ساختاری بدنه، یک رول بار ثابت در وسط خودرو نصب کردند که با باز شدن سقف، ظاهر خودرو را بیشتر به یک سبد سفارش بزرگ شبیه می‌کرد تا یک خودروی جذاب. بدتر اینکه استحکام بدنه حتی با وجود این میله هم چنگی به دل نمی‌زد. کرایسلر تا سال ۲۰۰۸ تنها حدود ۷۵ هزار دستگاه از این ادیشن را فروخت؛ رقمی که در مقایسه با فروش‌رسانی ۴۲۲ هزار دستگاهی ویرایش معمولی، شکست آن را به اثبات می‌رساند.

نیسان از تجربه تلخ میکرا درس نگرفت و در سال ۲۰۱۱ تصمیم گرفت عجیب‌ترین شاسی‌بلند زمان خود را خلق کند. مورانو کراس‌کابریولت یک شاسی‌بلند کراس‌اوور دودر و کروکی بود که بر پایه نسل دوم مورانو شکل گرفت. ایده یک شاسی‌بلند کروکی روی کاغذ هیجان‌انگیز به نظر می‌رسید اما در عمل دگرگونی‌ها ساختاری روی بدنه مورانو، ظاهر آن را دقیقاً ناهماهنگ کرد. هرچه بیشتر به بدنه این شاسی‌بلند خیره می‌شدید، تناسبات ناهنجار آن بیشتر تو ذوق می‌زد. نیسان در طول سه سال تولید این مدل، تنها حدود ۶ هزار دستگاه از این شاسی‌بلند عجیب را به ارائه رساند.

میتسوبیشی در سال ۲۰۰۲ نام کلت را روی یک هاچ‌بک شهری تازه زنده کرد که بر پایه پلتفرم اسمارت فورفور ساخته شده بود. برای رقابت با نیسان میکرا C+C، ادیشن کروکی این خودرو با نام کلت CZC توسط کن اوکویاما، طراح مشهور موسسه پینین‌فارینا و خالق فراری انزو، شکل گرفت. کلت CZC هنگام باز بودن سقف ظاهر بدی نداشت اما با بستن سقف فلزی جمع‌شونده، بخش عقبی خودرو به‌طور نامتناسبی بزرگ، بلند و سنگین به نظر می‌رسید. پینین‌فارینا نتوانست خطوط جذاب مدل مفهومی را به نسخه جدید تولیدی منتقل کند. این مدل نیز مانند رقیب هم‌وطنش فروش‌رسانی بسیار ضعیفی داشت و در سال ۲۰۰۹ از خط تولید کنار رفت.

رنو در سال ۲۰۰۴ از یک مدل مفهومی جذاب به نام ویند پرده برداشت که رسانه‌ها آن را پاسخ فرانسوی‌ها به مزدا میاتا می‌دانستند. شش سال بعد نسخه جدید تولیدی این رودستر دونفره کامپکت وارد بازار شد اما تقریباً هیچ شباهتی به طرح مفهومی اولیه نداشت. ویند که به پیشرانه‌های ۱.۲ و ۱.۶ متری چهار سیلندر بنزینی مجهز بود، با هدف ارائه یک رودستر شهری پرانرژی عرضه شد اما استایل بیرونی زشت آن تمام جذابیت‌های فنی و فرمان‌پذیری خوبش را خنثی کرد. این خودرو تنها سه سال روی خط تولید دوام آورد و با فروش‌رسانی کمتر از ۱۴ هزار دستگاه، به یکی از بزرگ‌ترین شکست‌های تجاری رنو تبدیل شد.